ต้นทุนมนุษย์
“ระบบที่ต้องพึ่งความกังวลของคน จะยิ่งดูดพลังเมื่อขยายใหญ่ขึ้น”
การเฝ้าระวังระบบมักถูกอธิบายว่าเป็นงานเทคนิค
แต่เมื่อใครบางคนต้องคอยคิดว่าอะไรจะพัง ต้องตื่นตัวเพื่อให้คนอื่นวางใจ และต้องรับความไม่แน่นอนไว้คนเดียว งานนั้นก็กลายเป็นภาระทางใจด้วย
ภาระนี้มักไม่อยู่ในรายงานหรือมาตรวัดผลงาน แต่สะสมอยู่กับคนที่ต้องเฝ้าระบบทุกวัน
คนเริ่มรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบต่อผลลัพธ์ที่ตัวเองควบคุมไม่ได้ ความกังวลจึงเข้ามาแทนความชัดเจน และความเหนื่อยเกิดขึ้นโดยหาสาเหตุไม่เจอ
ระบบที่ต้องพึ่งความกังวลของคน จะยิ่งดูดพลังเมื่อขยายใหญ่ขึ้น
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่คนรับมือไม่เก่ง แต่อยู่ที่ระบบผลักภาระที่ควรจัดการร่วมกันไปให้คนคนเดียว
